Rustdag in plaatjes.

Elba

Zoals gezegd vandaag naar Elba.

 Wekker om 07.00 uur gezet en daarna direct koffie. Lekker!!!. Kalm aan broodjes gesmeerd en de auto in. Een kleine drie kwartier later in Piombini met de neus van de auto voor de boot.

In nog geen uur tijd zetten we voet aan wal van Elba. Eerst maar eens naar het tijdelijk onderkomen van Napoleon. Dan hebben we dat gehad, toch?

Gesloten op donderdag!! Dat kun je niet menen. Daar sta je dan met enkele tientallen toeristen tegen een gele muur aan te kijken.

Dan maar in de auto en aan de hand van het  "Nelles" reisboekje van "Toscane" een meer dan prachtige rondreis gemaakt over het eiland. 

We wilden graag met de kabelbaan naar de hoogste berg van Elba maar het was zwaar bewolkt dus boven op de berg hadden we niets te zoeken. Voor de rest zoveel mogelijk highlights gezien en natuurlijk ook op het prachtig wit strand gelegen van, en in het kraak heldere water gezwommen van Marina di Campo. Steile bergweggetjes en dito afdalingen benamen ons soms de adem. Da's wel even wat anders dan de Carel Coenraadpolder.

 

Al met al een mooi eiland met een prachtige natuur, makkelijk te bereizen en heerlijke stranden. Liefhebbers van de zwem- snorkel- en duiksport kunnen hier zeker terecht. 

18.30 uur ging de boot weer terug van Portoferraio naar Piombini. Voor ons te snel.

Bij de tent nog even nagenieten met vochtigheid in diverse kleuren en smaken en een paar potjes "pesten". Geen lol aan, dan weet je het wel.

Arrivederci.

Hbes

Zo'n dagje die je ..........

Buongiorno amici.

Matje nog steeds dicht. Navelstrengklem van buurvrouw A vernricht wonderen. Tele 2 laat nog steeds niets van zich horen, en dat voor een telefoonmaatschappij. Dan maar weer terug naar de tijd van oma banaan, die zat met haar bananestekkers toch maar mooi contact te maken met de hele wereld.

Dit was zo'n dagje die je over je heen laat komen. Eerst het snot voor de ogen gelopen. Daarna ontbijtje met van alles d'r op en d'r an.  Beetje zwemmen, de boel de boel laten en een bakje koffie van Douwe. Vervolgens in de auto om Montescudaio te bekijken. Als je op de camping staat met die naam moet je er ook geweest zijn nietwaar? Mooi hoor, vooral de uitzichten!

Kerkje was open, dus er maar in.

Toen door gereden naar het inmiddels bij iedereen bekende strand van Vada. ( geen foto dus).

Op de terugreis bij een reisbureau aangegaan om de trip naar Elba te boeken. Dat doen we donderdag. Nemen eigen auto mee zodat we het hele eiland over kunnen en niet afhankelijk zijn van het grijze pruikenvolk in een bus.

 Op de camping een echte grunneger moaltied genuttigd.

"Ien euliefeulie verzoop'n stukk'n stokstoet mit gesmolt'n italioanse flatterige  keeze en doarop weer een poar stukk'n temoat." Lekkerrrr jong.

 Hierna meer weer een bakje van Douwe en zijn trouw vriend Dommetje.

De avond in serene rust door gebracht. Beetje pesten, beetje geschiedenis, beetje lezen en natuurlijk alles vergezeld met vochtigheid in verschillende kleuren en smaken.

Nog even dit: in heel Italie is het mode dat de benzinepompen 24 uur per dag open zijn. Betaald kan worden met een bankkaart of cash geld. Er is geen personeel aanwezig op de pomp. Je raadt het al. Die pompen werken niet met een creditcard of ING pas. Da' s knap lastig hoor. Je moet nu dus zorgen dat je voldoende cash bij je hebt. 

Arrivederci.

Hbes.

Ps morgen rustdag.(we zullen zien?).

Taart!!!!!!!!

Buongiorno amici.

Vandaag "in stilte" voor A. gezongen. Die is jarig maar om nu voor iemand te zingen die 1500 km verderop zit, dat heeft geen zin. Dus hebben we dat in stilte gedaan. Van harte A. Op naar de vijftig. En het voordeel van zo'n verjaardag is dat je direkt een rustdag hebt en....... Dat er taart gegeten wordt.

                                                         Een prachtig stilleven nietwaar? 

Voor de rest echt niks gedaan. Een beetje de pokkel bijgekleurd, wat gezwommen, boodschapjes groot, klein en zie boven gedaan en boeken van de boekenlijst gelezen. Met een tennisballetje het overvolle zwembad onveilig gemaakt.  Wel ontbeten maar geen lunch. Te warm. Wel chips en vochtigheid in diverse kleuren en smaken. Ook nog even "gepest".

Voor het avondeten de eerste keer de skottelbraai gebruikt. Toch nog wel een beetje spannend hoor om te bakken op een velletje. Dat pokkeding schuift alle kanten op maar er valt gelukkig niks af. Tips aanbevolen.

Het eindresultaat mocht er desondanks wel zijn.

Gesreveerd werden: pommes gratin, filetlapjes en een salade van tomaat en komkommer.

Na de maaltijd koffie en een dommetje en het moet gezegd: het bakken en braden buiten de tent bevalt vele malen beter dan in de tent. En zeker met drieendertig graden+.

De rest van de avond op gepaste wijze doorgebracht met vochtigheid in............

Arrivederci

Hbes

Siena en San Gimignano

Buongiorno amici.

Vanacht hebben Donar en Pluvius van zich laten horen. Het donderde al een poosje maar toen het begon te flitsen toch maar de tent uit en de was binnenhalen. Net toen we dachten dat dit een zinloze actie geweest was begon het gedonder echt. Betse hoeveelheden water werden over ons uitgestort en daarbij de nodige geluids en lichteffecten. 

De volgende dag hing er zo'n lekkere klamme lucht over de camping. Met natuurlijk hier en daar van die betreurenswaardige dweilperikelen. Het zal je maar gebeuren dat je voortent onder loopt. Bij ons geen schade. Beide tenten de storm goed doorstaan.

Na het ontbijt, we besparen jullie de details, op naar Siena. Je weet wel de stad van de "Palio". Niet?

Ok, op 2 juli en 16 augustus van elk jaar wordt er een paardrijwedstrijd gehouden op het mooiste plein van de wereld.

                                                     Dit plein dus.

Het is geen rond plein maar doet meer denken aan die gesuikerde driehoekige koekjes die je op het ijsje bij Talamini kreeg (hoe oud zijn we!).

De wedstrijd wordt gehouden door twaalf ruiters uit de wijken van Siena en gaat om de buitenkant  

Van de witte paaltjes. De ruiter weet van tevoren niet welk paard hij toebedeeld krijgt.

Onsterfelijke roem voor de winnaar. Nooit gezien, maar moet een waar spektakel zijn. (Googelen dus)

Overigens de foto is gemaakt van de hoge toren en daarvoor zijn 332 traptreden beklommen. Daarna maar weer een dikke vette ijsco.

                                                                  Tsja...........

Natuurlijk moest de Duomo ook bekeken worden en nog wat gedronken op het mooiste plein van de wereld. Lekkerrrrr hoorrrrrrrr. Dank!

Daarna door naar San Gimignano. De stad met de torentjes. Eleke rijke familie wilde een zo hoog mogelijke toren. Statussymbool dus. 

Wel een mooi gezicht hoor die torentjes, kijk zelf maar.

Maar wat nog belangrijker is dan die torentjes zijn de olie en worstenwinkeltjes. Hele hammen hangen in lange rijen in de winkel en de meest lekkere olieen zijn te koop. Niet gedaan. Waar laat je dat op de camping.

In de loop van de avond nog een pizza gescoord en op de trap voor een kerk of zo opgegeten. Iedereen zat op die trap ijs te eten of bier en wijn te drinken.  Eigenlijk een soort van picknicktrap dus.

Moe en voldaan weer naar de camping waar genoten werd van vochtigheid in verschillende kleuren en smaken.

Op tijd plat. De hitte sloopt je. Overigens geldt dat voor de hele camping. 

Arrivederci.

Hbes.

Rustdag.

Buon giorno amici.

Dat werd wel weer eens tijd. Een onvervalste rustdag.

 Natuurlijk begint zo'n dag met het snot voor de ogen lopen over smeltend bitumen. Welke idioot heeft trouwens zwart teer bedacht, da's ja bloedheet om over heen te lopen. Bij aankomst op de camping van kleding gewisseld en hup het zwembad in. Onmiddellijk de rangorde verstoord want het grijze pruikenvolk was baantjes aan het zwemmen en iedereen heeft z'n vaste plek natuurlijk. Net toen iedereen weer in het gareel was, er maar weer uit. Je hoorde ze zuchten. Broodjes en van die onbeschoft grote plakken mortadella gehaald en samen met kaas, tomaat, gebakken ei, koffie en thee heerlijk ontbeten.

Rustig aan de wasemmer leeggekieperd en een klein handwasje gedaan. Droogt terwijl je het ophangt.

Na een lichte lunch (tosti) maar weer naar het strand van Vada gereden. Wel wat drukker nu want het is weekend en al die Italianen wllen ons wel even laten zien hoe bruin of dat ze zijn.

Wel een leuk gezicht hoor, van die kreeftrode of witte Nederlanders met allemaal blauwe flesjes zonnebrand naast zich en dan die Italienen met rieten manden met eterij. (Zij of wij in een crisis).

Voor de rest is het strandleven het zelfde. Doelloos langs de eb- of vloedlijn lopen. Wat tegen een balletje slaan. Sommigen liggen lekker te pitten en een boekje of een krant te lezen en het eeuwig durende gevecht van afzakkende bikinibandjes en kleding wisselen. Overigens gaan stand en krant ook niet samen. De krant gaat geheid in een ander model en volgorde weer mee naar huis dan dat ie gekomen is. Als ie al mee komt.

"Even een antwoord op een vraag van een bezorgde meedelezer:  ja hoor, we drinken genoeg. Liters water gaan er door en de nodige vochtigheid in veschillende kleuren en smaken. De koelkast draait overuren en de buitenkant van die machine is niet aan te raken zo heet"

Bij de tent aangekomen bbqtje doen met zalm hamburgers en van die joekels van garnalen. Heerlijk hoor. 

De rest van de avond niets bijzonders. Hopelijk kunnen we het blog wel versturen want er hing een storing in de lucht. 

Jullie zullen het wel zien

Arriverderci

Hbes. 

Ons yolomomentje

Buon giorno amici.

Uitgeslapen, en lekker. Dus niet als een dwaas met het zweet voor de kop langs 's heeren wegen draven maar gewoon onderuitgezakt aan de ontbijtdis. Ook wel lekker hoor.  Echt een yolomomentje dus. Zoals te verwachten gaan lijm en slaapmatjes niet samen. In Italie dus ook niet. Dat wil zeggen, nu bleek de andere hoek ook lek te zijn. Navelstrengklem en bisonkit moeten ook nu weer uitkomst bieden. Om met de schrijver van gisteren te spreken: wordt vervolgd.

        In de rechterhoek van het matje zie je reparatie 1 en in de linkerhoek zie je de             naverstrengklem van reparatie 2.

Het wik-  en weegproces van gisteravond leverde de volgende yolomomentjes op. Allereerst gingen we met de auto naar Livorno.  Zoals jullie weten was dit de hoofdstad van de Etrusken en dat is nog te zien ook. Ze hebben zelfs een wijk die ze  "klein venetie" noemen. En als je niet beter wist zou je jezelf inderdaad in het echte Veneitie wanen. Grachten en bolle bruggetjes met overal kleine sloepen. Mooi hoor, maar wel een beetje vergane glorie.  Een ander gedeelte van de stad bestond uit kleine villaatjes allemaal met het uitzicht over de Tireense zee. De gebouwen hadden allemaal een verschillende kleur pastelpleisterwerk wat in de volle zon natuurlijk prachtig uitkwam.

Hierna naar het azuur blauwe water en het witte  strand van Vada gegaan. Een beetje door het water slenteren, een beetje met een uit de kluiten gewassen ping-pongbatje tegen een balletje aan staan meppen, prompt het dopje van de zonnebrandsmeer in het zand laten vallen, dus weer allemaal zand tussen de vingers en op de rug,  gelukkig de handen weer schoon, waarna het ringetje van Sara zoek is, dus maar weer met de vette zonnebrandvingers in het zand voelen, totdat het ringetje op een heel andere plek gevonden wordt, net in zee als besloten wordt maar weer naar de tent te gaan waarbij je knap lullig in je natte zwembroek voor je uit staat te kijken en dan toch maar met de auto weg. Leuk man, morgen weer.

Honger!!!!!!!!

Dat mag je wel zeggen. Na het ontbijt niets meer gehad, dus dat wordt kiezen. Of chips en bier of snel een pastasalade maken. Het laatste wordt gekozen. Weg yolomomentje. Na een half uur een heerlijke volle kom met pastasalade. Tien minuten later een heerlijke lege kom zonder pastasalade. 

Zwemmen, chillen in de tent, douchen, badmintonnen en een piepklein wasje doen. 

                                    En zo ziet de serene avondrust van plek 599A er dan uit.

Daarna koffie met een dommetje en zo door naar de avond. Dat zal wel voor de eerste keer kolonisten worden. Kortom dit waren een zee van yolomomentjes gepropt in een dag van de hbessen.

Arrivederci

Hbes.