Rustdag en ...........

Hola amigos.

Vandaag wederom een welverdiende rustdag. Was ook wel nodig hoor. Wat hebben we veel gezien in zuid Spanje. 

Dus vandaag sapjes en zoutjes, plompert, boekje lezen, tour kijken, en....... de dakkoffer weer gevuld en alvast bagage uitzoeken voor de vlucht van morgen. Alleen handbagage, 10 kg per persoon en flesjes met vloeistoffen waar maar 100 cc in kan. Voor Sara haar lenzenvloeistof hebben we bij de apotheek 5 kleine flesjes gehaald waar normaliter oogdruppels of zo in gaan. 

Zukse dus. 

Ik dacht dat dat ook wel handig zou zijn voor mijn after shave. Bleek in mijn geval niet nodig want de inhoud van mijn flesje after shave is niet eens 100 cc.

En voor Sara was 1 flesje ook wel genoeg geweest. Nou, dan snappen jullie wel wat er in die andere flesjes gaat. Zo Dom kunnen we niet zijn, nietwaar?

Voor de rest, rust.

Morgen vliegen we om 16.40 uur vanaf Sevilla naar Marrakesh waar we om 16.10 uur aankomen.

Nu eerst even een biertje om e.e.a te verwerken. Blijkt plaatselijke tijd te zijn.

Zijn we nog niet gek of bevangen door de hitte dus.

Voor de rest geen nieuws, dus...

 

Evaluatie van Hinojos ( spreek uit: ienoggos, met de klemtoon op de eerste o)

Voor ons was dit een ideale plek om het eerste deel van de vakantie door te brengen. Een mooi huis dat precies groot genoeg was voor ons vieren met alles d'r op en d'r an. Het heeft ons aan niets ontbroken en een weldaad was de airco en het zwembad. De afstand naar het strand was precies goed en de plaatsen die we bezocht hebben lagen weliswaar een eind van ons vandaan maar dat wisten we van te voren. 

De uitbaters Nelly en Hans, en later ook zoon Maarten hebben het ons reuze naar de zin gemaakt en hoewel we zeer naaste buren waren, alleen het zwembad zat er tussen, hebben wij ons nooit bezwaard gevoeld in ons doen en laten (zij hopelijk ook niet).

Al met al een muy bueno plek die "Casa Velden" heet, die we een ieder kunnen aanbevelen.

Adios amigos

Hbes.

Ronda. Moet je gezien hebben.

Hola amigos.

Klopt helemaal. Onze laatste grote tour van deze vakantie was naar Ronda, waarvan de kenners hadden gezegd dat we dat moesten zien.

Op tijd, na het inmiddels welbekende uitgebreide ontbijt, in de auto voor een tocht schuin naar beneden door het zuidelijkste deel van Spanje. 

En alweer werden we verrast door de enorme wijdsheid van dit land. Kilometers lange, gele stoppelvelden met hier en daar stroken olijfbomen werden door onze grijs(vuile) blauwe Mazda doorsneden. Overal lagen, verspreid in het land, als flatgebouwen, opgetaste stropakken. Als groot contrast met deze velden stonden enorme hectares zwarte, droge zonnebloemen heen en weer te wiegen in de wind. Vanaf boven moet het wel een soort dambord geleken hebben. Hier en daar een veld met olijfbomen gaf het geheel nog een beetje kleur.

Na ongeveer twee uur reden we Ronda binnen.

Even voor de beeldvorming: dit dorp is op twee bergruggen gebouwd en is onderling bereikbaar door drie bruggen. 

Dit zijn de twee oudste bruggen. Koegel moar eem veur de historie.

En dit is de nieuwste. Maar goed, die is ook al aardig oud hoor.

Zuik moar eem weer op "nije olle brug" in Ronda.

Nadat we op en neer van boven naar beneden en weer naar boven door het mooie dorp waren gelopen, gaven we de pijp aan Maarten. Gelukkig kwamen we die tegen in een piep kleine bodega met de lekkerste tapas tot nu toe.

Nog vergeten te vertellen, maar wel belangrijk voor diegenen die door ons blog enthousiast geworden zijn, om ook eens die kant op te gaan: midden in het centrum is een onoverdekte, stoffige parkeerplaats waar je uitstekend je auto neer kunt zetten. Daarna links aanhouden en onder de witte parasols drink je veruit de lekkerste cappuccino van heel Spanje. Echt waar. 

Eem opsloan bie joen papier'n want dit kist mit koekeln nait vindn.

Voor de rest nog door het dorp gesjokt om al het moois digitaal vast te leggen.

Terug, bij de casa "muy bueno" tot de conclusie gekomen, dat dit echt de laatste autotrip van de vakantie was. De vermoeidheid slaat toe en de rustdag van morgen, voordat we maandag naar Marrakesh gaan, is meer dan verdiend. 

Oh ja, om de vraag van een blogvolger te beantwoorden, tot nu toe hebben we 4257 km gereden.

Sorry, de teller stond al op elf toen we de stad verlieten. (Mierenneukster).

Adios amigos

Hbes

Hoera, regen.

Hola amigos.

Dat is nog eens wakker worden. Zwaar bewolkt. Dus trekt het ouderpaar maar weer eens de stoute hardloopschoenen aan. Een parcourtje van ongeveer veertig minuten op en neer over smeltend teer. Bij terugkomst regent het. Heerlijk hoor. En dat verandert direkt de planning. Waren we van plan om naar het strand te gaan, nu wordt Sevilla ( spreek uit: Sehbielja) weer als doel gekozen. We hadden nog niet alles gezien, vandaar. 

Bij het vertrek eerst de vuile was op het terras van de uitbaters neergelegd. Da' s de afspraak hoor. En morgen komen ze schoon en zacht en geurig als een lavendelveld weer terug. Is dat vakantie?

Als eerste stop hebben we  het plaza de España uitgekozen. Het gebouw is neergezet voor de Ibero-amerikaanse expo van 1929 en heeft tegeltableaus van alle provincies van Spanje.

Prachtig. 

Daarna door naar de Casa de Pilatos. Ook weer zo'n prachtig bouwwerk met moorse decoraties, sculpturen uit de oudheid en classicistische vormen (anwb boekje taal).

Fotootje dan maar:

Plots is het alweer tapastijd, erg hè?

Geserveerd in een ouderwetse bodega. Geen straf hoor.

Iets van vis deze keer. Ansjovis in gekruide olie en hele hete knoflookgarnalen. Waar die gevangen worden houden ze angstvallig geheim. Man, alsof er een engeltje over je tong fietst. Verder nog wat vlees en sapjes erbij en de familie kan er weer tegen hoor.

Als laatste stop zijn we naar het Plaza de Toros de la Maestranza geweest. Daar worden de stierenvechten gehouden.

Een grote arena met een geweldige historie. 14000 mensen kunnen de torero's bewonderen die hier de stieren bevechten. Of andersom. Dat kost niet aleen het leven van de stier maar ook nog eens 20 paarden per avond. (En dan maken ze zich druk over zwarte Piet)  Nou ja, 's lands wijs, 's lands eer.

Overigens gaat het vlees naar het slachthuis waarna het wordt verkocht. Da's ten minste nog wat. 

Wij hebben dat niet gezien. Maar wel het hele gebouw en het inpandige museum.

Daarna terug naar de casa "muy bueno" waar het zwembad werd besprongen en de  eenvoudige warme maaltijd werd genuttigd met alles d'r op en d'r an.

Morgen een laatste lange dagtocht naar Ronda. Moet je gezien hebben, zegt men. Nou, dan doen we dat toch?

De avond wordt besloten met de bekende sapjes voor....................... Precies!

Adios amigos.

Hbes

(Ps. Koekel ze)

Rustdag

Hola amigos.

Vandaag rustdag. Zeer sober ontbijt derhalve. De kok rust ook!

Zelfs voor het zwembad. Nee hoor, lekker veel in het zwembad gezeten, 

Van alle hulpstukken gebruikt gemaakt. 

Bij Hans en Nelly ( alles kan daar) de boardingkaarten uitgeprint, met als gevolg dat hij nou geen papier meer heeft. Boodschapjes gedaan en........ inderdaad, alles tot ons genomen voor voor en voor tegen. Want dorstig weer is het zeker bij +40.

Voor de rest opgeschrikt door vlucht MH 17. 't Is toch wat. 

Morgen maar eem weer met de toon'n in't zaand bie 't straand.

Oh ja eem dikdoun in toene!

Mooi he?

Adios amigos.

Hbes.

Cordoba bij + 40

Hola amigos.

Vandaag naar Córdoba. Maar niet nadat we de dag weer begonnen waren met een.........precies. En lekker. 

Vroeg (09.00 uur) in de auto voor een ritje van dik twee uur. Córdoba moest gezien worden, in ieder geval vanwege het bijzondere gebouw met de prachtige naam: "Mezquita". Op een of andere manier schiet ik altijd in de lach als ik die naam zie. Zal wel van vroeger komen van de TV. Je weet wel, die kleine druktemaker met die snor. 

Auto konden we naganoeg weer onder de deur kwijt en hoppa, eenmaal boven de grond, wij naar binnen.

Even de historie: eerst had je een moskee, ongeveer 785 na christus. Na de verovering van Córdoba werd de moskee gewijd tot een christelijk gebedshuis waarbij de katholieken omstreeks 1600 bedachten om in het gebouw maar een kathedraal te bouwen. Nou dan krijg je dus een rare mix van twee geloven en twee gebouwen. 

Ook hier weer een paar uur doorgebracht en de historie op ons in laten werken.

J

De gebruikelijke tapas werden genuttigd in een patio die voorzien was van airco. Beiden lekker hoor, want de temperatuur was inmiddels opgelopen tot rond de 40 graden. 

Te warm om door de stad te sjouwen dus.....

 .......... met de bus. Als enige in een dubbeldekker.........

.................. en moest zelf nog rijden ook!

Naar de casa hoor. Toptemperatuur gespot: 46 graden.

Tip voor degenen die dit ook eens willen doen: een dag van te voren allemaal kleine flesjes met water invriezen en die de volgende dag in een koeltas meenemen. Wedden dat je het overleeft?

Thuisgekomen, sapjes en zoutjes voor tegen de dorst en voor voor de dorst en de plompert in. De maaltijd werd een alternatiefje met salades en stokbrood, olijven en diverse worsten.

Mooi man. 

De avond werd afgesloten met colonisten en het beantwoorden en lezen van de sociale media. We hebben op dit moment mensen in Spanje, Frankrijk, Amerika, Oekraïne, Italië, Assen, Nijmegen, Griekenland en Ibiza. 

Allemaal heel veel plezier en kom gezond weer om.

Oh ja, nog eem dit. Voor die moskee most eem koekeln hoor. Krieg je gain spiet van!

Adios amigos

Hbes.

Rustdag

Hola amigos.

Een beetje rustdag begin je met een degelijk ontbijt. Je moet tenslotte de hele dag niks doen, nietwaar. Vandaar dus de toaster weer op volle toeren, de kippen van de buren hadden de blaren op de kont staan van het eieren leggen en zowaar kregen we van de uitbaters tomaten zo groot als skippyballen. Alles bij elkaar de ingredienten voor een super desayuno. De rest van de dag lagen we in- op- naast het zwembad, brachten we lopend een bezoekje aan Hinojos (spreek uit ienogos) , deden een kleine en een grote boodschap, dronken diverse sapjes op het terras aldaar, aten we warm en koud, legden een kaartje, aten zoutjes en dronken sapjes voor voor de dorst en voor tegen de dorst, namen de dag van morgen door waarbij we tot de conclusie kwamen dat we op tijd vertrekken naar Cordoba, hebben we regelmatig via de moderne media contact gehad met de hele wereld, hebben de eigenaardigheid gehad dat als we hola tegen voorbijgangers zeggen dat ze iets van moi terug zeggen maar dat als wij iets van moi zeggen zij hola terug zeggen.

Best wel druk gehad dus voor een rustdag, daarom:

Adio amigos.

Alhambra

Hola amigos.

De familie is weer wakker hoor. Een vermoeiende maar indrukwekkende dag gisteren.

De weg naar Granada gaat voor ons dwars door Spanje over 300 km snelweg. De weg veschilt regelmatig in hoogte waarbij door slikken de oren regelmatig " geklaard" moeten worden. 

Voor de beeldvorming. We rijden in de richting van de Siera Nevada met de daarbij behorende bergtoppen met eeuwige sneeuw. Buiten is het 37 graden en in de auto draait de airco overuren waardoor het een aangename rit is. De snelwegen zijn goed te berijden met een maximum van 120 km per uur. De gescheiden middenbermen zijn bijna overal bedekt met een enorme zee van rood en wit gekleurde bloemen. Links en rechts van de weg staan bijna van het begin tot het eind olijfbomen. En in de geweldige ruimte verzonken, witte dorpjes verspreid door het land. De lucht is er blauw en wolken zijn er niet te zien. De plateauborden van de Spaanse anwb laten afslagen zien naar Cadiz, Madrid, Córdoba en Málaga. 

Genoeg.

Drie uur later zetten we de auto midden in het centrum van Granada in een parkeergarage op plek 2139 (nutteloze informatie, maar toch, je zal niet meer weten waar je je auto hebt neergezet in zo'n grote bak).

Eerst de Catedral bekeken. Vreemd is dat er twee preekstoelen zijn en twee grote orgels. Verder zag de kerk er uit zoals hij er uit moet zien. Veel goud, beelden, schilderijen, mensen die zeggen dat je niet mag fotograferen, veel mensen die zich daar niets van aan trekken, elektrische kaarsen!?, en vooral heel groot. Wel mooi.

Aan de buitenkant wordt de kerk omringd door stalletjes met wel 100 soorten thee (canabissmaak?) en een enorme hoeveelheid kruiden voor in de kookpot. Bij het zien van zoveel kleuren en het ruiken van zoveel geuren loop je watertandend verder.

Tapas dus!

En lekker.

Op naar het hoogtepunt. Het Alhambra.

Geweldig complex waar we uren hebben rondgelopen.

Fotootjes om te laten zien hoe mooi.

Moar weer eem koekeln veur de betaikenis van de haile boudel.

Na al dit moois terug naar het centrum waar de avondtapas een dagje Granada afsloten.

 

Moe maar voldaan is de familie toen maar weer naar de casa "muy bueno" teruggegaan.

Adios  hbes.